میشه نوازشم کنیوقتی گرفته حالممیشه ببندی بالموآخه شکسته بالممی فهمی چی میگم بهتمی بینی خستگیمومیشه بذارم پیش توچند روزی زندگیمومیشه بشینی پیشم ویه شعر برام بخونیامشب یه کم تنها شدممیشه پیشم بمونیانگار

اگر دیوانگی کردم دلم خواستزِ خود بیگانگی کردم دلم خواستاگر که اعتماد چشم بستهبه خصم خانگی کردم دلم خواستبه غیر از من خود خوش باور منکسی منت نداره بر سر منکسی حال مرا هرگز نفهمیددلیل گریه هایم را نپرسی

به دادم برس ای اشک دلم خیلی گرفته نگو از دوری کی نپرس از چی گرفته منو دریغ یک خوب به ویرونی کشونده عزیزمه تا وقتی نفس تو سینه مونده تو این تنهایی تلخ منو یک عالمه یاد نشسته روبرویم کسی که رفته برباد ک

تورا دوستxa0میدارم طرفِ ما شب نیست صدا با سکوت آشتی نمیکند کلمات انتظار میکشند من با تو تنها نیستم، هیچکس با هیچکس تنها نیست شب از ستارهها تنهاتر است... □ طرفِ ما شب نیست چخماقها کنارِ فتیله بیط

نای عشقم تشنه ی لبهای توخامشم دور از تو و آوای توهمچو باران از نشیب دره ها میگریزممیگریزم خسته در صحرای تو صحرای تومیگریزم خسته در صحرای تو صحرای تومستم از یک لحظه دیدارت هنوز هنوزxa0وه چه مستی هاست در

زیباترین حرفت را بگو شکنجه ی پنهان سکوت ات را آشکاره کن و هراس مدار از آنکه بگویند ترانه یی بیهوده می خوانید چرا که ترانه ی ما ترانه ی بیهوده گی نیست چرا که عشق حرفی بیهوده نیست حتی بگذار آفتاب نیز بر نیاید به خاطر فردای ما اگر بر ماش منتی ست چرا که عشق خود فرداست خود همیشه است

دلِ تنگم ز عطش می سوزد xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 شانه ای می خواهم xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 xa0 xa0xa0 xa0xa0xa0xa0xa0xa0 که گذارم سرِ خود xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0x...

دوستت دارمو پنهان کردن آسمانxa0پشت میله های قفسxa0xa0xa0 آسان نیست.آن چه که پنهان می ماند خون استخون است و عسلکه به نیش زنبوریxa0 آشکار می شود.دوستت دارمو نقشه ایی از بهشت را می بینمxa0دورادوربا دو نهر از عسلxa0که

خسته از خسته گیای این دل وا موندهخسته از توxa0که خیالت پیش من جا موندهخسته از ترس تو شهری، که همش آوارهبی تو زیر آسمونی که یه بند می بارهبه همین سادگیا نیست از تو دل کندن و دوریچه سبک پر زدی از من، تو بگو آخه چجوریتو چجوری غم این خستگی از یادت رفتحسرت روزای رفته، همه از حالت رفتمن چجوری به تو و عطر ...

xa0عاشقت هستم اگر چه دوری از منعاشقت هستم تا مرز سر سپردنعاشقت هستم ای مرا شور جوانیعاشقت هستم تو مرا جان و جهانیاین شوق شیرین فقط یک ماجرا نیستکار دل است و جای هیچ چون و چرا نیستچشم تو جذبم کرده گرچه ک

قصه ی من و غـم تو قصه ی گل و تگرگهترس بی تو زنده بودن ترس لـحظه های مرگهای برای با تو بودن باید از بودن گذشتنسـر به بیـداری گرفته ذهن خواب آلودهی منهمیشه میون قـاب خالی درهای بستهﻃرح اندام قشنگت پاک و

خیلی غریبی واسه مناز چه شبی جدا شدیاز چه زمینه خاک تولونه ی سایه ها شدیکدوم غروب نشونی دادشب از کدوم جاده بیاداز عاشقای رهگذرنشونیه منو بخوادوقتی که حرف من نبودکدوم صدا در تو نشستکدوم ستاره پر کشیدتو چشمای تو نطفه بستغریبه ای اما دلمبرای تو پر میزنهبرای پیدا کردنتبه هر شبی سر میزنهای غریبه خوش اومدی...

[از خواب ها پرید، از گریه ی شدیداما کسی نبود... اما کسی ندید...]از خواب می پرم، از گریه ی زیاداز یک پرنده که خود را به باد داداز خواب می پری از لمس دست هاشو گریه می کنی زیر ِ پتو یواشاز خواب می پرم می ترسم از خودمدیوانه بودم و دیوانه تر شدماز خواب می پری سرشار خواهشیسردرد داری و سیگار می کشیاز خواب ...

تو تنهایی قلبم یه شب نقش تو افتاد مثل اینکه خداوند تو و عشقو به من دادتو دلتنگی دنیا باهات عشقو شناختم با این واژه خوشبخت همه دنیامو ساختمهمش کار دلم بود دلم خواست که فدات شمدلم خواست که تو دنیا پریشون تو باشمدلم خواست بشم عاشق دلم خواستچی شد مستی چشمات چی شد باده ی نوشم دیگه بی تو یه رسوای پریشون ش...

برای روز میلاد تن خود من آشفته رو تنها نذاری برای دیدن باغ نگاهت میون پیکر شبها نذاری همه تنهایی ها با من رفیقن منو در حسرتعشقت نذاری برای روز میلاد تن خود منو دور از دل و دیدت نذاری  دلم دلتنگه و مهرت رو می خواد دلم رو در پی غمها نذاری میام تنها توی قلبت می شینم منو قلبت رو جایی جا نذاری عزیزم جشن ...

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشیدو چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندیدرشته ای جنس همان رشته که بر گردن توستچه سروقت مرا هم به سر وعده کشیدبه کف و ماسه که نایابترین مرجان هاتپش تبزده نبض مرا می فهمیدآسمان روشنی اش را همه بر چشم تو دادمثل خورشید که خود را به دل من بخشیدما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم...

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا.تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتیغصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتیزیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شدبرای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تا نفس ک...

از مهتابی خانه من تا.... تاريخ : ۱۳۹۶/۱۲/۱۶ | 22:58 | نویسنده : کامران محمدزادهاز مهتابی خانه منتا آفتابی خانه تویک دست فاصله ست.دستت رادراز کنتامهتابیآفتابی شود.برچسبها: شهیار قنبریLet's block ads! (Why?)

[unable to retrieve full-text content]خانه بی سقف ما را آسمانی بود و نیست بی

هنوز عکس فردین رو دیوارشه هنوز پرسه تو لاله زار کارشه تو رویاش هنوزم بلیط میخره میگه این چهارشنبه رو میبره تو جیباش بلیطای بازندگی روی شونه هاش کوه این زندگی حواسش تو سی سال پیش گم شده دلش زخمی حرف مردم شده سر کوچه ملی یه مرده یه مرد که سی ساله این ساعتش یخ زده نمیدونه دنیا چه رنگی شده نمیدونه کی رف...